Archive for bewustzijn

Kundalini

Kundalini energie is een heel erg krachtige energie die onderaan bij je staartbeen zit. Althans daar voel ik hem nu kronkelen. Het is ook de energie van ceativiteit en leven. Hoe het zich verhoud tov nierenergie weet ik nog niet precies. Het lijkt complementair te zijn. Zonder leven/gezondheid kan je niets met deze energie maar zonder deze energie kan je ook niet leven. Een permanente kundalini stijging wordt ook wel verlichting genoemd. En een kundalini stijging is dat het bolletje energie zich uitrolt en langs de ruggegraat omhoog vloeit naar de kruin.

Echter dat omhoog vloeien gaat niet zonder slag of stoot en het kan niet als er blokkades/weerstand is in die weg omhoog. Als die er wel zijn dan kan het gepaard gaan met heel veel geweld. Met als resultaat schokken, pijn, kramp, hartaanval, psychose. Nee dat is geen geintje. Echter als het wel lukt dan geeft het heel veel energie en creativiteit en een verbondenheid met alles om je heen.

Een tijdje geleden toen ik aan het ontdekken was hoever ik de nierenergie kon laden merkte ik dat er nog een blokkade zat tussen mijn hart en keel. Die heb ik toen opgelost volgens deze methode. Daar voor lukte het me ook niet om de kundalini energie tot boven mijn hart te krijgen. En ja ik heb ook eigenaardige effecten gehad van het omhoog pompen van die kundalini energie. Zoals schokken en trillen en daar niet mee op kunnen houden en iets wat voelde als een hartaanval alleen dan aan de rechter kant. Dat was een kwestie van niet in paniek raken en observeren wat er gebeurd.

Om die energie kanalen zo schoon te krijgen en krachtig genoeg dat ze er tegen kunnen heb ik voor een periode om de 10 dagen een energie healing op mezelf gedaan. Deze kwam voort uit een meditatie die ging over algehele gezondheid. Daaruit bleek dat door externe invloed het dna van de mens vervormd is en dat dat mogelijk in de weg staat voor het kunnen laten vloeien van die kundalini energie. Nu heb ik daar een Life Leaf voor ontworpen maar die is zo complex dat ik hem (nog) niet kan produceren. Later bleek dat ik het zelfde ook kon doen over een langere periode met de flitser.

Een paar dagen geleden lukte het me om de energie naar mijn achterhoofd te laten vloeien via mijn mond, door mijn tong tegen mijn verhemelte aan te drukken. Er is een plekje wat voelt als een batterij, daar stroomt de meeste energie.

En daarna lukte het ook om het naar mijn voorhoofd te krijgen. Dan opent het derde oog zich en je kan dat voelen als een spleet die ontstaat van het voorhoofd tot de bovenlip. Dan wordt je vreselijk creatief. Daar moet je ook wat zinnigs mee doen, dus zit ik nu dit blog te typen, anders wordt je heel sacherijnig. En m’n gehele lichaam begint te tintelen en ik wordt een beetje duizelig als de energie zich verder naarboven probeert te worstelen.

Waar dit allemaal heen gaat weet ik nog niet. Maar het is een geweldige manier om wakker te worden, het werkt beter dan koffie of sex 😉

Edit:

Maar die energie bleef opbouwen. Creativiteit was niet genoeg. Ik kreeg het gevoel alsof er straks nog alleen maat twee rokende stompjes zouden staan. Geen goed idee. De Bolero opgezet (die volgt ook de kundalini, de Pachelbel doet dat ook), de afwas gaan doen en daarna het fornuis en de oven en alles er omheen en er onder en er achter gedaan. Zo nu is het een beetje afgekoeld. Als je er niets mee doet dan krijg je dus die psychoses en andere nare dingen. 

Die energie blijft alleen opbouwen. Misschien moet ik straks maar het kannaal op en neer gaan zwemmen ofzo. Of misschien klapt straks het dak er af…

Loop maar naar binnen hoor …

Hoe zou het zijn als je geen voordeur zou hebben en geen hek om de tuin en eigenlijk ook geen deuren in je huis? Zou de postbode dan gewoon je slaapkamer binnen stappen met de vraag of je even wilt tekenen voor dat pakje?

Veel mensen hebben dit probleem. Dat wil niet zeggen dat ze werkelijk in een fysiek huis wonen zonder deuren maar dat ze hun grenzen niet goed of helemaal niet aangeven. Het kan dus ook zijn dat die postbode maar tot de slaapkamerdeur komt, maar dat is nogsteeds veel te ver. Want die postbode zou je het liefste niet verder hebben dan voor het hekje om de tuin. Daar zit de brievenbus en in dit geval ook een bel.

Er is echter nog een type grens die door de meeste mensen over het hoofd wordt gezien. En dat is je aura, je weet wel dat voor de meeste mensen onzichtbare veld wat iedereen heeft. Als je dat als grenswachter instelt dan werkt dat ook als grenswachter in de meer fysieke wereld van communicatie.

Dus hoe doe je dat? Dat kan je doen in een soort van geleide meditatie: Stel je een huis voor. Jou huis. Begin op de zolder, jou veilige plek. Dit is de plek waar je in princiepe niemand toe laat behalve de mensen die je het meeste vertrouwd. Het is helemaal zoals jij het wil en helemaal jou plek. Van daar uit is er een wenteltrap naar een lager gelegen verdieping. De wenteltrap eindigd in bij een deur. Stap door de deur en je komt in een fijne kamer. Hier is alles wat er nodig is om mensen te ontvangen. Je kan er lekker zitten en het is er fijn. Je kan er naar buiten kijken de tuin in. Er is hier een butler die de ruimte mooi schoon houdt en die je kan vragen wie er voor je is geweest. Als er mensen komen kan deze ook voor versnaperingen zorgen. Bij mij is het een grote bruine knuffelbeer die soms zomaar in een saaie butler veranderd, alles kan hier.

Loop door de voordeur naar buiten. Bij de voordeur is een knop. Als je die knop indrukt dan wordt je hele huis schoon gemaakt. Alles wat er niet hoort te zijn verdwijnt. je zou je kunnen voorstellen dat je hele huis vacuum gezogen wordt. Druk op de knop en je huis is schoon. Je bent nu in de tuin. Het is een fijne tuin, jou tuin. Om de tuin heen is een hek. In dat hek is een poort met een deur of hekje wat open kan. En bij die poort is een bel. Wandel naar die bel toe en druk op de knop om hem te laten bellen. Hoe klinkt die bel? Die bel heeft ook een gevoel ergens in je lichaam. Voel in je lichaam waar dat gevoel zit. Druk nogmaals op die bel en luister en voel weer hoe het klinkt en waar het zit. Doe dat nogmaals en nu weet je echt hoe het klinkt en waar het zit.

Doe het hek dicht en loop door de tuin. In de tuin zijn bewakers, dieren die je tuin van ongevraagde indringers beschermen. Je kan ook met ze praten en ze vragen wie er in de tuin of bij het hek geweest is. Wees lief voor ze want ze beschermen immers je huis en tuin. Loop door naar de voordeur. Ook daar zit weer een bel. Die bel klinkt en voelt anders dan de bel aan het hek. Druk op de knop van de bel en luister hoe deze klinkt en voel waar het gevoel zit. Herhaal dit een aantal maal tot dat je precies weet hoe het klinkt en waar het zit.

Ga je huis in. Loop naar de deur die voor de wenteltrap omhoog zit. Ook daar zit weer een bel. Ook nu weer luister je naar het geluid. Het is een veel mooier geluid dan de buiten bel. Voel ook weer waar het zit in je lichaam en herhaal het tot je precies weet hoe het klinkt en het voelt. Doe de deur open en ga naar je fijne plek. De deur gaat achter je vanzelf weer dicht (dat doen alle deuren hier).

Je gaat naar je fijne zolder en daar is een plek waar je lekker kunt zitten. Hier is een soort van afsands bediening om alle bellen in en om het huis te testen. Zo kan je voelen en horen hoe de bel is wanneer je hier bent. Begin bij de bel bij de poort. En voel en luister hoe die is als je hier bent. Doe dat een paar keer en doe het zelfde bij de voordeur en trap bel.

Je weet nu hoe alle bellen klinken en voelen. Als er een bel gaat hoef je niet meteen daar naartoe te rennen. Je kan de bel ook negeren en de persoon laten wachten of je kan de persoon wegsturen.Net wat jij wilt of nodig hebt.

Toen ik dit voor mezelf had opgezet bleek ook dat ik niet goed voor mijn aura had gezorgd. In de tuin bij de voordeur stond de hele tijd een klein mannetje wat in wit was gesluierd. Hij wilde graag guru zijn maar is het niet. En hij was dus al een deur te ver mijn gebied in gedrongen. Na wat gevraag wist ik wie het was en heb ik hem heen gestuurd. Hij is daarna nog even blijven hangen bij het tuin hekje maar is uiteindelijk opgekrast.

Af en toe staan er mensen bij het hek van de tuin. Als ze op de bel drukken ga ik kijken wat er is. Een keer was het een vriend. Toen ik later die vriend aan de telefoon had vertelde hij dat hij net op dat moment iets voor mij op de computer had gedaan. Een andere keer was het een vriendin die iets wilde op het gebied van healing. Dus heb ik gelijk dat gedaan wat ze nodig had. 

Het blijkt dat mensen als ze vluchtig aan iemand denken niet voor het hekje staan te bellen en als ze werkelijk wat willen dat ze dan bij het tuinhekje staan.

Adem

Ademen is eigenlijk een hele bijzondere functie. Want als je er niet op let gaat het, als het goed is, vanzelf. En als je er wel op let kan je het zelf bedienen. Echter zelfs als je er wel op let gaat het soms niet helemaal goed en ook als je er niet op let gaat het soms ook niet helemaal goed. Het lijkt alsof er een paar software foutjes in zitten.

Hoe zit dat? Als je kijkt naar een huisdier, die ademen de hele tijd. Ze houden hun adem niet in na de inademing en ze houden hun adem niet in na de uitademing het gaat gewoon door in de regelmaat die nodig is. Bij mensen is dat anders. Veel mensen ademen in, houden het even vast, ademen uit en houden dat ook even vast en ademen dan weer in. Waar is dat vasthouden goed voor? Als je altijd voorzien wilt zijn van voldoende zuursof zou het dan niet beter zijn om gewoon door te ademen en de totale snelheid aan te passen op hoeveel zuurstof er nodig is? 

Ooit heb ik mezelf aangeleerd of heb ik bij meditatie, shinto of ademwerk geleerd om geen pauzes te houden. Gewoon in en uit ademen naar de buik en de borst zo veel mogelijk ontspannen laten. Echter als er ‘dingen’ dwars zitten ontstaat er een pauze tussen de uitademing en de inademing. Dit heb ik bij mezelf maar ook bij anderen waargenomen. Heel veel mensen hebben sowieso een muize tussen de uit- en in-admening. Dat valt me dan op als ik m’n adem synchroniseer bij een meditatie of knuffel. 

In Januari viel het me op dat ik het soms benauwd kreeg. Dat was raar en in het begin dacht ik dat dat misschien altijd wel zo was geweest maar dat het me nu voor het eerst opviel. Mensen hebben nu eenmaal de neiging minder adem te halen als het spannend wordt. Let maar eens op tijdens een spannende op enge film. Maar het viel me ook op dat mijn ademhaling oppervlakkig werd en dat ik het daarom benauwd kreeg. En het werd steeds erger tot ik er zelfs een soort van paniek schrik van kreeg. Toen wist is dat het nieuw was. Een ander mens zou misschien naar de huisarts gerend zijn en er zijn vast allemaal tabletjes en puffertjes voor. Maar ik ga in die beerput kijken of daar wat verstopt zit.

Soms is het opzoek gaan in mezelf heel lastig. Want waar zit het euvel? Is het iets lichamelijks? Of psychologisch of misschien toch energetisch? Ik kwam er niet uit. Een pendel gebruiken in zo’n geval werkt voor mij meestal niet, het is te dicht bij. Dus heb ik de vragen op briefjes geschreven en die op z’n kop uitgependeld  en dan kan dat ego er minder een zooitje van maken. Daar kwam psychlogisch uit. 

Uiteindelijk bleken er 3 tijden in mijn leven te zijn waar ik dat wat er gebeurd was niet helemaal erkende. De eerste ging over welke rol mijn vader en mijn moeder in mijn jeugd speelde. Dat zijn van die hele basis dingen. En het enige wat ik hoefde te doen was het als een soort van familie opstelling op papier te zetten. De twee andere perioden waren ook zoiets en door ze te omschrijven verdween de spanning.

Mijn ademhaling is nu weer zoals ik gewend was en geen benauwdheid meer.

Angst

Angst is een grote limiterende factor in het leven en iedereen heeft er, op zekere hoogte, last van. Het is natuurlijk een heel ruim begrip en er zijn vast boeken vol mee te vullen. 

Zoals, ik vertel van alles hier op het blog, elders kan je nog meer dingen lezen. Als het echter over energetische zaken gaat is het heel lastig om een compleet beeld te geven. Dus mensen lezen stukken en begrijpen dat niet helemaal. En dan als ze het naar me terug koppelen met … klopt niet want … Dan slaat bij mij de angst en frustratie om de oren. Uiteindelijk is het een goede les, want ik kijk nogmaals kritisch naar wat er op dat web staat en naar waar die angsten vandaan komen. Als ik zou luisteren naar die angst dan zou ik stoppen met het maken van de apparaatjes die ik maak en al helemaal met op internet daar stukjes over schrijven. Want angst is een slechte raadgever.

Maar in de spirituele wereld is er eingenlijk heel, heel, veel angst. Misschien is dat overal wel zo maar die spirituele wereld is zo onbegrepen en dus zweven er veel indianen verhalen rond. En angst kan ook werkelijk schade doen. Als je bang bent voor een kundalini stijging en je gaat daar toch in dan kan je jezelf beschadigen. Als je die angst niet hebt kan de enegie zonder de plotselinge blokkades de potentie bereiken en veiliger zijn gang gaan.

Natuurlijk speelt de commercie vroolijk in op angst. Er zijn tal van tools die als ze maar heel mooi en duur zijn vast beter werken dan een theezakje aan een touwtje. Ja ik duid hier op pendels. Want wat is dat, een gewichtje aan een touwtje, meer niet. Maar je hebt hele mooie pendels en die zouden dan op magische manier invloed van buiten tegen gaan. Oh ja hoe dan? Heel simpel, door jou te laten geloven dat ze dat doen. Je eigen angst (je weet wel die van: ‘Kan ik het wel?’, ‘het is toch allemaal onzin’, ‘dit bestaat toch niet’ enz) wordt onderdrukt door het vertrouwen in de magie van het mooie glimmende dure ding wat zo mooi heen en weer zwiept. Het heeft echter wel een echte extra meetwaarde, hoe meer blingbling hoe groter het spiritueel ego…

Dat zelfde is heel mooi te zien als ik mensen uitleg hoe iets werkt. Men gelooft liever in de magie dan dat ze begrijpen hoe het werkt. Of zoals het mogelijk is om energetische druppeltjes op alcohol basis te copieeren, dan hebben ze toch liever de copie die ik gemaakt heb. Hoezo is het dan wel goed dan? Of het laten zien hoe je met een klein stukje ijzerdraad de binnenkomende elektrisiteit kunt ontstoren van nare energetische invloeden. Maar het zelf doen, mooi niet. Dan komt die angst immers weer om de hoek “Ik kan het niet”, “Dat gaat nooit werken”, “ik heb de magie niet” of wat dan ook. Ja je kan een duur ding kopen voor in de meterkast, maar het kan ook met een stukje ijzerdraad van nog geen 2 cent. En het werkt beide even goed, ook als je niet kan toveren.

Dus is het gemakkelijker om in de valkuil te blijven zitten van je angst dan het over je angst heen te stappen de valkuil uit en de nieuwe wereld in. 

 

De ultieme wandel ‘vakantie’

P9160217

De ultime wandel vakantie is de wandeling die je terug brengt naar jezelf. Het is een weg met heuvels en dalen, beren op de weg en soms schijnbaar onmogelijke rotswanden om te beklimmen. Maar ook met de mooiste uitzichten en lieve fijne mensen. Ieder die deze wandeling doet beleeft hem op een volledig andere manier en elke gekozen weg is de juiste, zolang je maar blijft wandelen.

Sommige mensen dien deze wandeling met uitgebreide voorbereiding en met een dikke reisgids die hen vertelt wat er allemaal onderweg te zien valt en wat het verschil is tussen de verschillende paden.

Andere wandelen deze weg met een metgezel die het pad al eens bewandeld heeft. De metgezel geeft niet aan welke weg je moet bewandelen, hoogstens een sugestie heel af en toe. Maar de metgezel kan vertellen over mogelijke valkuilen of een hele harde schop geven als je in een valkuil zit zodat je er weer uit kruipt.

Sommige andere beginnen vol goede moed aan de wandeling en merken dan toch dat het best zwaar is om iedere dag te wandelen. Zij keren op een gegeven moment terug en gaan ergens onder een boom zitten. Als ze voordat ze onder die boom zijn gaan zitten vergenoeg gewandeld hebben dan weten ze dat ze onder de boom zitten en dat wandelen zwaar maar fijn zou zijn. Maarja onder de boom regent het niet, je bent beschut voor de koude door de struiken die er staan. Er komen hier niet zo veel beren langs en de beren die er langs komen leer je vanzelf wel kennen. En natuurlijk kan je altijd nog je boom in klimmen als die beet te dicht bij komt.

Er zijn heel veel anderen die misschien wel gehoord hebben van de wandeling maar die het prima vinden daar waar zij zijn. Ja en het kent ook zijn beren en putdeksels maarja je woont waar je woont en hoe kun je dat nou achter laten?

P9130072

De wandeling die ik wandel wandel ik met een metgezel. Een grote bolle kale metgezel. Hij is erg lief, nee geen knuffelbeer en toch ook weer wel natuurlijk 😉 Zijn richting aanwijzingen zijn vaak heel subtiel en soms duurt het een jaar voordat ik ze begrijp. Maar dat is goed want dan vogel ik het toch ook zelf weer uit en dan komen de dingen wanneer ik er klaar voor ben.

Dan zijn er op het pad misleidende wegwijzers. Deze wegwijzers wijzen je naar de dichtst bij zijnde heuvel en zeggen dan dat je daar moet blijven zitten. De heuvels in dit landschap zijn echter een beetje raar. Als je niet beweegt dan worden het dalen. Dus als het weer een dal geworden is dan heb je de foute wegwijzers weer die zeggen dat je weer naar de dichtst bijzijnde heuvel moet hollen. Wat echter kan geburen, is dat als je deze wegwijzers gebruikt, je afhankelijk wordt van de wegwijzers en je niet meer uit jezelf de heuvels kunt vinden. Het werkt een beetje als tomtom verslaafdheid. Deze wegwijzers heten therapeuten. Dat is waarom ik altijd weg ren als ik er een tegen kom. Mensen kijken me dan soms wel een beetje raar aan…

Hier is een geweldige manier om de heuvels te vinden. Loop door je leven heen. En bij sommige dingen gaat het lopen plotseling zwaar. Maar het kan heel goed zijn dat je die zwaarte gewend bent want ieder jaar kom je dezelfde zwaarte tegen. Een goede is het invullen van de belastingen formulieren. Veel mensen vinden dit heel zwaar (ik ook). Als je dat dan tegen komt kan je kijken of er iets in je verleden gebeurd is waardoor je dit zo zwaar bent gaan vinden. Als je dan zo in jezelf aan het graven bent dan kom je ergens heel veel weerstand tegen. Ik val dan vaak in slaap of ik kan niet meer goed denken en dwaal steeds af. Als je dat merkt dan ben je op de juiste plek aan het graven. Meestal kom je uit op een plek in je verleden waar bijvoorbeeld een van je ouders iets van je vond. Een voorbeeld van mij: Ik merkte dat ik de laatste tijd minder goed voor mezelf zorgde. Dat is nou een van die dingen in het leven waarvan ik dan merk dat het zwaar gaat. Dan ga ik graven. En op een gegeven moment kom ik uit op een periode van 7 tot 9 jaar (maar vaak kom ik uit op een heel specifiek incident met zo van 8 jaar oud in de lente net van school thuis en met die en die persoon die vond dat ik dat en dat had gedaan). In die periode deed ik het helemaal niet goed opschool. Mijn leeraren dachten dat ik helemaal niet zo slim was en in die tijd ben ik van school veranderd en later weer van school veranderd. Daarbij ontstond het programma bij mij: Ik ben dom. met daar uit de overtuiging “Ik kan niet ….” en ook de overtuiging “ik dan niet koken”. Dus wat doe ik dan: Niet koken! Door dat programma in iets anders te veranderen verander ik ook alle andere programma’s die daardoor ontstaan zijn en de bijbehorende overtuigingen! Het programma heb ik veranderd in “Ik ben ik”. En dat is omdat ik al de persoon ben die ik wil zijn. Dus ik ben gewoon ik.

P9120039

Het resultaat van het bovenstaande is dat je plotseling boven op een berg zit. En als je dat blijft doen wordt de berg vanzelf steeds hoger. Op een gegeven moment veranderd de berg in een mooie tuin waar het heel fijn is. Het kan dan ook gaan regenen. Maar die regen zijn goudklompjes met inzichten. Deze geweldige tuin kan ook weer een valkuil zijn. Want in deze mooie tuin kan je zomaar vergeten waar je mee bezig was en dan is de tuin voor je het weet weer in een dal veranderd.

Dat gevoel is een heel rustgevend alles is goed gevoel. Ik hoef niets te doen om me beter te voelen want dat hoeft niet. Van een van de wandelaars die een uitgebreide handleiding had gelezen heb ik gehoord dat dit bij boedistische monniken ook voor komt. Het gevoel komt nu vaker voor. Het nadeel is dat er wilskracht voor nodig is om iets gedaan te krijgen als je hier bent. Want, normaal doet een mens iets omdat hij weet dat hij zich beter voelt nadat hij het gedaan heeft, echter beter dan dit is echt niet nodig. En het is geen joepie joepie joepie manisch joepie-koffie-overdoses gevoel. Het is een heel rustig en kalm gevoel. In stilte in de kamer zitten, luisteren naar de regen buiten. Mijn hoofd is leeg. Het wordt langzaam donker buiten. Er hoeft niets. Ach ja ik zou nog een programma kunnen kraken, maar ik heb er vanochtend al 2 gedaan. Nee geen computer programma’s… Ben wel met een leuk ding in javascript en arduino ethernet bezig, maar dat is weer een heel ander verhaal. Nou weet je wat ik ga dit maar eens in dat blog verhaaltje schrijven.

Dat graven naar programma’s is erg vermoeiend. De reden waarom dat zo is, is omdat het zelfzuchtig ego daar helemaal niet blij mee is. Die houdt alles het liefste zoals het is, lekker veilig. Dus als ik aan het graven ben is het enige wat hij daartegen kan doen de stekker er uit trekken of me op andere gedachten brengen. Als de stekker er uit gaat dan wordt ik heel moe. Dat is mooi want dan weet ik dat ik op het goede pad loop. Zodra ik weer wakker wordt stug doorlopen en door blijven lopen tot dat het programma is opgelost.

Het programma waar ik nu tegen aan het knokken ben gaat over niet goed voor mezelf zorgen. Het is ontstaan toen ik 2 jaar was, in de zomer, op een nacht. Maar verder kom ik nog niet. Tijdens zo’n gevecht kan het zijn dat ik in slaap val en heel raar droom. In de droom van net ben ik eerst in een tuin en kan mijn auto (licheem) niet vinden, later kan ik mijn sleutels niet vinden. Dan kom ik in een gebouw, waar iemand uit komt die ik ken, hij ziet me niet. In het gebouw blijkt het een crematorium te zijn en mijn uitvaart.

Zoals ik al zeg rare dromen. Die droom moet ik nog opsplitsen en kijken wat dat nou weer allemaal betekent. Het zal me vast helpen bij het oplossen van dat programma. Dus gewoon stug door blijven lopen.

Hoe ‘vrij’ zijn we nu eigenlijk?

Tja vrijheid dat is een heel relatief begrip. In relatie met andere landen zijn we heel vrij. Maar aan de andere kant durf ik lang niet alles te zeggen. Vooral niet op internet en over de telefoon. Nederland is een van de landen waar de meeste telefoontaps plaats vinden. En ik ben nou niet meneer de boze boef maar ook niet meneer de brave burger. En zelfs dat zou je de kop kunnen kosten. ‘Niet de brave burger? Wat heb je te verbergen dan?’

Ik vind het geweldig om allemaal dingen te bedenken voor ‘Beating the system’. Niet dat ik ze ooit in praktijk breng maar het vormen leuke uitdagingen om over na te denken. Maar er over publiceren hier op mijn blog durf ik niet want dat zou gegarandeerd voor problemen zorgen. Ik vermoed zo dat er mensen helemaal niet blij zijn als ik 3 manieren beschrijf om geen snelheids boetes te krijgen. Of hoe je parkeerautomaten heel erg defect maakt of een truuk die ik bedacht heb om de camera’s boven de weg uit te schakelen. En dan zijn er meer dingen die ik maar niet in dit lijstje zet want dan levert dat onvrijheid op.

En hoe vrij ben je in Nederland om jezelf te ontwikkelen tot wie je werkelijk bent? Stel je hebt een niet al te hoog inkomen en dus krijg je huursubsidie en nog wat van die potjes. En dat is echt heel fijn dat je die kan krijgen. En dan in november bedenk je dat je hele mooie tasjes kan maken op je oude naaimachine. Je gaat dat doen en je verkoopt er een paar. Daarmee genereer je inkomen voor die maand en dat kan best veel zijn zo plotseling. Maarja je komt boven een magische grens uit dus mag je de huursubsidie en andere potjes terug betalen, voor het hele jaar! Deze regeling zorgt er voor dat mensen zich wel twee keer op hun hoofd krabben voordat ze iets innovatiefs gaan doen! Want als je niet uitkijkt dan mag je de hele handel plus meer terug geven. Dus blijf je veilig tussen de andere grassprieten in de wei staan en steek je je kop vooral niet tever op.

Het zelfde geld voor mij. Ik heb wat innovatiefs bedacht maar heb echt geen idee of het gaat lopen. Misschien loopt het alleen de eerste 2 maanden en vervolgens stort het in, of wordt m’n kop er af gehakt door bigfarma. Nee het is niet door ons bewezen (en dat gaat het ook niet worden want we kunnen er niets mee verdienen. psst niet vertellen hoor), dus je mag het niet verkopen. -censor-. Gelukkig krijg ik net een mailtje van iemand met Parkinson die erg blij is met mijn apparaatje. Dat doet me dan erg goed om te horen en dan denk ik: ‘Misschien toch maar m’n hoofd boven dat maaiveld uitsteken. Dan kan ik weg rennen voordat de grasmaaier komt, en lekker langs de sloot gaan zitten.’ Jaha dat had je nooit gedacht als grassprietje he? Dat je weg kon rennen voor die grasmaaier! 

En dan is er nog het internet. Daar kan helemaal alles. Toch? Je kan op twitter schreeuwen wat je wilt en op facebook de hele wereld ontmoeten. En lekker ja smartphone overal mee naartoe nemen. En de hele industrie kijkt mee. Dat is reuze interessant, want je kan, life, zien wat je klanten doen. Je kan zien waar ze hun uitgaansleven hebben waar ze wonen en werken en wie hun vrienden zijn. Dat maakt voor heel erg gerichte marketing. In Australie krijg je bijvoorbeeld heel gericht marketing sms-jes gebasseerd op je lokatie! Voor mij zou het resultaat zijn dat ik een sms-je zou krijgen als ik in de buurt kom van een winkel waar ze computers verkopen en bij elke bio winkel.

Of wat zou je er van denken dat je een berichtje krijgt van je verzekeringsmaatschappij als je een pizza besteld, dat dat niet goed is voor je en dat je premie omhoog gaat als je dat vaker doet.

Is dit sci-fi? Denk het niet. Als de nieuwe privacy wetgeving die op dit moment in de EU gemaakt wordt vol met gaten geschoten wordt door de industrie, waar ze druk mee bezig zijn. Dan zou het bovenstaande heel snel realiteit kunnen worden. Er zijn acties in de voorbereiding. Kijk daarvoor hier en hier. En dan is er natuurlijk ook nog bits of freedom die prima artikelen heeft.

Dus hoe vrij voel ik me op deze bevrijdingsdag? Niet heel erg vrij.

Jantje met de boorhamer of Mien met de moker

Ja als het er op aan komt dan houdt iedereen van klussen. Het is zelfs zo erg dat veel mensen er niet mee kunnen ophouden. Bij het zien van een bouwval, of wat zij zien als een bouwval, rennen ze er gelijk op af en wordt er op raak geklust. Jaa waarschijnlijk heb jij dat ook gedaan, verschillende keren.

Hoezo dan klussen? Ik heb twee linker handen… Nee ik heb het hier niet over bouwvakken of schip opknappen. Ik heb het hier over mensen. Over de deugd die mensen zien in het geven van ongevraagd advies. Het vertellen aan een ander hoe je beter/gelukkiger leven kan. En over het algemeen wordt dat dan gedaan door mensen die zelf ook niet echt gelukkig zijn.

Om de een of andere reden ben ik een bouwvakker magneet. Ik weet wel hoe dat komt hoor. Ik steek mijn ‘tekortkomingen’ niet direct onder stoelen of banken want ik vind (meestal) dat ik mag zijn wie ik ben. En dan zijn er dus ladingen mensen die zich dan aangetrokken voelen om te vertellen hoe ik ‘gelukkiger’ leven kan. 

En wat is het dan wat het die mensen ‘oplevert’? Zeer waarschijnlijk voelen ze zich op dat moment ‘beter’ dan de bouwval die ze proberen ‘op te knappen’. En het geven van ‘advies’ kan heel verslavend werken. Want het laat je ‘goed’ voelen. Ja ik heb het ook gedaan en ik weet nog precies hoe het voelde. Het is een geweldige harddrug voor het ego.

En aan de ontvangende kant kan het soms heel sneaky zijn. De persoon die het klussen doet is soms een echte ‘professional’. In dat geval wordt de klus over een periode van vele sessies afgeleverd. En het wordt gebracht alsof het om echte hulp gaat. De persoon ziet zichzelf dan misschien zelfs als een soort van semi-therapeut. Als de persoon heel goed is wordt er zelfs over gebracht dat de ontvanger de hulp werkelijk nodig heeft, en die gaat dat dan geloven. (Zo iemand ben ik twee jaar geleden tegen gekomen. Deze persoon weer naar huis sturen was moeilijker dan een rattenplaag verjagen.)

Maar ook mensen dichter bij denken dat het ongevraagde advies welkom is. Nu weet ik wat er aan de hand is want ik ben al vaak genoeg in die valkuil gestapt. Deze keer werd er aan de hand gedaan dat ik me maar eens in vrijwilligers werk moest gaan verdiepen. De persoon in kwestie gelooft, denk ik, dat je alleen gelukkig kan zijn als je werkt. En ziet me graag gelukkig, wat wel lief is. En geeft me dan een overvloed aan ongevraagde adviezen, wat niet zo lief is. Vervolgens weet ik dat ik, zonder de persoon te kwetsen, moet duidelijk maken dat dit Echt Niet voor mij bestemd is. Dus zeg ik dat ik een rot hekel heb aan mensen. Het is niet waar maar het sluit het pad naar vrijwillegers werk snel af. Het heeft me wel doen na denken. Want ik ga mensen, tegenwoordig, wel actief uit de weg. Het is een methode om de klussers te ontlopen die zo graag met hun boorhamer gaatjes in me willen boren en die opvullen met de onzin die ze graag kwijt willen.

En wat doe het met mij als er weer zo’n malloot met een boorhamer langs komt? Gaande weg ga ik me rot voelen.(Hoe zou jij je voelen als iemand met een klopboormachine gaatjes in je hoofd aan het boren is?) Ik kom steeds verder bij mezelf vandaan te staan. Want de persoon die aan het klussen is denkt dat hij ‘goed’ doet en leid me daarbij steeds verder bij mezelf vandaan. Het einde van het liedje is dat ik werkelijk die bouwval wordt. En dan (of bij voorkeur eerder) gaan de zelf verweer mechanismen in werking. Ik wordt boos, of liever pis nijdig. Dat komt vaak overeen met een kernexplosie. En dan heb het IK het natuurlijk gedaan want ik wordt plotseling zonder enige aanleiding boos. Ik vermoed dat broer en zussen dit gedrag herkennen. Ze zijn dan natuurlijk wel even vergeten dat ze in vol klus ornaat aanwezig waren. Nou moe probeer je lief te zijn en dan ontploft ie…

Gelukkig is de laatste kernexplosie al weer een tijd geleden. De straling is ook allang weer vervaagd. Dat geeft ruimte om er over na te denken.

En wat doet dit verhaal nu plots uit mijn vingers doen stromen? Tegenwoordig ken ik mensen die niet klussen. Die het gewoonweg weigeren. Die zelfs als je de deur voor het oordeel open doet kompleet weigeren daar doorheen te stappen. Het is een werkelijke verlichting om met deze mensen om te gaan. En het is zo fijn om mezelf te kunnen laten zien zonder gelijk een hamer in m’n nek te verwachten.

Dank jullie wel.

Bewustzijn

Bewustzijn, de van Dale beschrijft dat als: 1. vermogen tot besef, tot weten en erkennen van het bestaan van zichzelf en der dingen; 

Het zou kunnen zijn dat je boos gaat worden van dit verhaaltje, zonder percies te weten waarom, dat is het zelfzuchtig ego wat in opstand komt. In de UB lessen die ik nu bijna 7 jaar volg gaat het vooral over het vergroten van het bewustzijn. Door een groter bewustezijn ben je je meer bewust van jezelf en de effecten die je handelen hebben op je omgeving en dan kan je hier ook verantwoordelijkheid voor dragen. Het brengt ook meer compassie voor je medemens net zich mee, en uiteindelijk een gevoel van eenheid.

Bewustzijn is echter net zo glibberig als een zeep die te lang onderwater gelegen heeft en als je er een tijdje mee bezig bent ook een vloek. Een vloek omdat je nooit meer terug kunt naar dat je niet kunt weten welke gevolgen je acties hebben. Want je zal altijd herinneren wat je verloren hebt.

Maar eerst het zeepje. In de eerste 2 jaar van de UB lessen heb ik heel veel geleerd over bewustzijn en vrije wil en paradoxen. Vrije wil is een van die paradoxen want je hebt het en tegelijk heb je het ook niet. Hoe kan je nou iets hebben en het ook niet hebben? In het vorige verhaaltje staat een paradox beschreven over liefde voor anderen en jezelf, dat is een aardig voorbeeld. Op een gegeven moment snap je plotseling hoe de paradox werkt. Het is een soort van buigen van je gedachten en plots een klik, je hebt het zeepje gevangen. Nu als je niet op let laat je het zeepje vallen en snap je niet meer hoe je het eerdere begrepen consept kon begrijpen. Dan moet je opnieuw heel erg je best doen om er bij te kunnen. De volgende keer zal je beter je best doen om het zeepje vast te houden. Met meer oefening kan je het zeepje steeds beter vasthouden tot dat je het niet meer laat vallen.

En dan als je het zeepje helemaal eigen hebt gemaakt dan wordt het deel van je leven je bedenkt niet meer dat het iets speciaals is wat je geleerd hebt. Tot dat je met iemand spreekt die de paradox nog niet begrijpt. Je doet al je best om die persoon uit te leggen hoe het werkt en dat het volledig logisch is dat wat je zegt. De ander zal je echter niet kunnen begrijpen en mogelijk zelfs boos worden. Dat is deel van de vloek. Je merkt dat je steeds moeilijker diepzinnige gesprekken met andere mensen kunt hebben omdat ze de paradoxen en consepten die je begrijpt niet kunnen bevatten.

Maar voor jezelf is er ook de valkuil als je stopt met leren dan worden alle zeepjes weer glibberig en zal je ze een voor een laten vallen. Het is bijna niet voor te stellen dat dat kan. Zeker in het begin van je bewustwording kan dat. Na de eerste 2 jaar UB lessen was er gedurende ruim een half jaar geen UB. In die tijd had ik een nieuwe baan en was daar vol enthousiasme in (de valkuil) gesprongen. Daar heb ik het voor elkaar gekregen om in record tijd burnout te raken. Voor het einde van de proeftijd had ik daar al last van. Ik begon bij dat bedrijf in april en eind december daarna waren de UB lessen voorbij. Tegen de tijd dat het weer april was was ik ontzettend burnout en alles vergeten wat ik in die twee jaar verworven had. Toen de UB weer opnieuw begon in september ging het wel veel gemakkelijker om de dingen weer op te pikken. Maar het is heel raar om dingen niet meer te kunnen begrijpen die je eerst wel begreep. Het is misschien wel net zoiets als het hebben van hersenletsel en bedenken dat je vroeger wel goed kon denken en nu niet meer. Gelukkig is het niet permanent ik kon immers weer mee doen met de lessen en alles weer oppakken wat verloren was.