Tag Archive for ego

Het hol van het ego

Tja laat ik het eens over iets leuks hebben: Het ego. Daar wordt iedereen vast heel blij van. Let op bij dit verhaaltje geldt wederom de kans op spontane acute cognetieve dissonantie. Ook is handig om De Grote Verwarring te hebben gelezen.

Het ego je kent het beestje wel en dan vooral de zelfzuchtige variant. Want een ego heb je nodig om je bed uit te komen maar die zelfzuchtigheid is nu net dát wat het allemaal zo onaangenaam maakt. Afgelopen zomer heb ik heel ontzettend veel zitten mediteren. In één van die meditaties werd duidelijk dat alle zelfzucht altijd vernietigend is. Dus zelfzucht maakt altijd iets stuk. 

Dat vond mijn ego gelemaal niet leuk om te horen. Aangezien hij donders goed weet dat hij zelfzuchtig is. Ja die van jou is dat ook, behalve als je allang verlicht bent. Dus hoe zit dat nou met dat zelfzuchtige? Het is niet zo dat helemaal alles wat je doet zelfzuchtig is. Maar de basis drijfveer is zelfzuchtig. In de wereld om ons heen is het heel gemakkelijk te herkennen. Neem een dictator, een geweldig voorbeeld voor massale zelfzucht. Alles moet wijken voor de grillen van de dictator en iedereen die in de weg loopt is zijn leven niet zeker. Op kleinere schaal mensen die alles hebben en vinden dat ze dat meer verdienen dan mensen die niet alles hebben. Maar mensen onder elkaar ook, geweldig goed te zien in het verkeer. Ikke eerst.

Maar dan zittend op de bank voor de buis. Waar is het dan? Het zit hem in alles wat je zou kunnen doen maar niet doet omdat voor de buis zitten zo gemakkelijk is. Waar is de vernietiging? Voor de buis zitten is niet echt gezond voor je, en al helemaal niet als je het veel doet. Het kost energie en het eneige wat het je oplevert is entertainment. En het kost je leven, je leeft namelijk niet dat wat je zou kunnen doen. Bedenk je eens een leven lang voor netflix, wat haatd dat met je uit?

Stel je eens voor dat alles waar nu tegenop ziet dat daar de weerstand van verdwijnt. En wel zo danig dat je geen idee meer hebt waarom je er tegen op zag. Stel je voor dat alle, onnodige, angst weg is. Dat alle twijfel in je hoofd verdwijnt. Wat ga je dan doen? Wat zou je van je leven maken als je al die ballast kwijt bent? Want het komt er op neer dat die ballast allemaal je zelfzuchtig ego is.

Dus waar woont die dan in je? Nou om daar achter te komen kan je hem eens een paar keer flink prikken en dan kijken welk deel van je lichaam opspeelt. Een simpele maar niet erg gemakkelijke meditatie werkt geweldig om het zelfzuchtige ego te bedaren. Dat is tellen op elke uitademing. Bij elke uitademing tel je er eentje verder. Zodra je aan het minste of geringste denkt, anders dan het tellen, of de tel kwijt raakt, start je weer bij 1. Deze ga je vooral in je hoofd voelen en die wordt daar rustiger van. Maar een rustig zelfzuchtig ego maakt de rest gemakkelijker.

Dan kan je een mantra doen: “Mijn zelfzucht vernietigd mij.” Lekker bij jezelf gehouden. Wat gebeurd er in je als je dit een tijdje doet? Wat je ook kan doen is publiekelijk je grootste geheim vertellen. Alleen al daar aan denken maakt dat er een plek helemaal opspeelt. Welke plek is dat?

Juist ja je solar plexus! In De Grote Verwarring verwijs ik er naar dat het wel een interresant gebied is maar geen grote chakra. Toen was ik er nog niet achter hoe het nu wel zit met dit punt. En het is natuurlijk de vraag of dit verhaaltje wel helemaal klopt want dat lampje is bij mij ook nog lang niet aan.

Bij een lange meditatie om een einde te maken aan die zelfzucht kon ik echt voelen hoe dat ego verweven zit en hoe het vast zit aan de ruggengraat. Maar wat ik ook ging merken was dat mijn acties veranderde. Ik ging als vanzelf al die dingen doen die ik normaal niet doe maar waarvan ik weet dat het een goed idee is om ze wel te doen. Dingen geheel voor mezelf. Ik schreef toen dat ik blijkbaar te zelfzuchtig ben om iets voor mezelf te doen.

Recent ben ik eens in gesprek gegaan met die zelf zucht van me. Ik heb hem toen gevraagd of hij een vorm wilde aannemen zodat ik hem gemakkelijker kon aanspreken, en het liefste een beer… . Nou dat werd een grote zwarte boze beer, brrr. Maar toen hij eenmaal een vorm had kon ik hem gemakkelijk liefde geven, en dat gewoon de hele dag door laten stromen. Na één dag was hij een stuk jonger en pluiziger. Na een paar dagen waren zijn oortjes wit geworden en nu is hij bijna helemaal wit. Ondertussen doe ik weer gemakkelijker de dingen die ik zou moeten doen maar waar ik meestal geen zin in heb.

Black bear 1170229 640

Dat liefde geven aan het ego voelt heel apart. Het gaat naar de solar plexus maar ook naar een gebied tussen mijn huid en mij in. Het is alsof mijn lijf dus een pak is wat ik aan heb. En daar tussen is een beetje ruimte en daar gaat die liefde heen.

Want hoe zit dat eigenlijk met ziel en lichaam? Als je lichaam groeit in de baarmoeder dan treed er op een gegeven moment de ziel in. Als de ziel heel ervaren is dan past die zich heel goed aan aan het lichaam. En als de ziel niet zo ervaren is dan weet die niet hoe het zich voldoende moet aanpassen op dat lichaam. In de aanpassing tussen ziel en lichaam ontstaat het ego. Hoe slechter de ziel past hoe groter de zelfzucht. 

Maar je kan de eenheid tussen lichaam en ziel ook zien als het verwekken van een kind. Dat kind is het ego. Als het kind verwaarloosd wordt en geen liefde krijgt wat gaat het dan doen?

Ego Drama

Wist je dat onze hersens helemaal geweldig zijn? Het is een geweldige computer die het hele lichaam bestuurt en daarnaast stelt het ons in staat om bij het denken te kunnen. Dat denken is ook weer helemaal geweldig. Met denken kunnen we schatten hoeveel korreltjes er in een suikerklontje zitten of bedenken hoe de zomervakantie er uit gaat zien en we kunnen kijken naar het verleden. En met dat naar het verleden kijken gaat het soms een beetje mis.

Hoe langer geleden dat verleden hoe schimmiger het wordt. Wat heb je gedaan vandaag een week geleden in de avond? Even nadenken en ohh ja nu weet ik het weer, denk ik. Oh nee dat was geen dinsdag dat was maandag. Ik heb geen idee wat ik vorige week maandag in de avond gedaan heb. Dat is raar ik kan me werkelijk niet terug vinden wat ik toen gedaan heb. Als jou dat wel lukt ga dan eens tot een maand terug en kijk of je je dat kan herinneren. Waarschijnlijk heb je je agenda nodig als referentie punt en dan kan je het je wel weer herinneren. Weet je nog wat voor een weer het was of welke kleur trui je aan had? Als je je het je gaat voorstellen dan komen er wel beelden omhoog en dan kan je geloven dat dat allemaal waar is. Als je het dan gaat vergelijken met je partner dan zou het zomaar kunnen zijn dat er heel wat anders uit komt. En toch denken jullie beide dat het waar is wat je daar herinnerd hebt.

Uit eindelijk is het denken dan bezig met het invullen van de gaten die je niet meer kunt herinneren. En het denken is daar heel vreselijk goed in. Het is daar zo goed in dat je denkt dat het waar is. Want dat denken is een problemen oplosser en dat is wat het altijd doet, problemen oplossen. En als er geen probleem is dan is dat geen probleem want dan wordt er wel een probleem bedacht om op te lossen. Wat dat betreft is het goed om die denkmachine aan een kort lijntje te houden.

En stel lang lang geleden is er iets gebeurd. De herinnering is allang weg maar de emotie is er nog. Het doet nog pijn en het was heel ontzettend vreselijk erg, echt waar. En dan komt je ego langs. Die heeft alles het liefst overzichtelijk en opgelost en veilig en iedereen moet naar mij luisteren want ik heb gelijk. Dus daar is dat ding wat heel ontzettend vreselijk is en wat pijn doet. Tjonge dat is lastig. Eens even kijken hoe oud was ik toen 3, hmmm dat is een probleem. Kan ik de bijbehorende herinnering vinden….? Hmmm dat is een probleem die herinnering past niet zo bij het heel ontzettend vreselijke erge ontzettend nare pijnlijke ding wat daar zit. Wat ga ik daar van maken want zo kan het niet. Ik heb een geweldig idee ik ga het denken een opdracht geven om bij dit gevoel een herinnering te verzinnen die de lading dekt.

En dan begint het, het denken heeft een geweldige opdracht gekregen. Het verzinnen van een herinnering die de lading dekt van dat heel vreselijk ongelofelijk pijnlijke gebeuren in dat hele verre verleden. En ongetwijfeld komt daar een verhaal uit wat past. Het ego is er vast heel blij mee en wil dat dat verhaal geloofd wordt en zal het willen gaan delen met de omgeving. En als je je ego niet ook aan een kort lijntje hebt dan zal dat waarschijlijk ook gebeuren. Echter de lading van dat hele vreselijke ding is niet gedekt met het huidige verhaal. Want het was echt heel erg hoor. Dus het verhaal wordt aangepast en het wordt nog vreselijker gemaakt. En ook dit verhaal zal de lading niet dekken en zo raak je in een spiraal waarbij het steeds erger en erger wordt. En als je niet hebt uitgekeken dan zit je nu bij een therapeut en je hele omgeving kent het verhaal.

Dan als je geluk hebt begint de logica te dagen. De logica zegt, het kan toch niet waar wezen? Is dat wel allemaal gebeurd? Laat ik eens terug gaan naar die pijn, hoe erg was dat nou? Het was echt heel erg ontzettend erg. Maar wat was dat dan? Want ik was toen 3. Nou ik was gevallen op het pleintje van de kinderspeelzaal en mijn knie was kapot en ik moest heel hard huien en er kwam maar niemand. En dat was heeel erg ontzettend erg. Maar uiteindelijk kwam de juf om me te troosten. Dus je was op het schoolplein en viel, je knie was stuk en de juf kwam je troosten? Ja.

Maar als kleintje van 3 was dat heel erg want zo is dat nu eenmaal als je 3 bent en het duurt iets langer voordat je getroost wordt want de juf was even bezig met een ander kind. Maar het ego van het volwassen mens van nu zoekt er iets bij wat de lading dekt in het nu. En dat verhaal kan enorme omtrekken aan nemen als je er niet snel genoeg achter komt. En als je er uiteindelijk wel achter komt maar je hebt het al verteld aan je omgeving wat doe je dan? Dan zal je met de billen bloot moeten en vertellen dat het toch anders in elkaar zat, of een leven in het vreselijke verleden tot de waarheid maken.

Bovenstaande heb ik zel mee gemaakt maar ik kwam er snel genoeg achter dat het niet klopte. En ik ken verschillende mensen die er niet snel genoeg achter kwamen en die het ego drama in het volste doorleefd hebben inclusief de drama’s die dan in de omgeving ontstaan. En ook mensen die blijven hangen in dat vreselijke verhaal en er eigenlijk niet meer uit komen.

Dit doet zich in verschillende vormen voor en bij de spirituele zoeker kan het ook terug gaan tot in vorige levens en dat maakt het nog gecompliceerder. Dan is het ook erg gemakkelijk om anderen te vinden met soortgelijke ‘herinneringen’. En dan wordt het geweldig want ego’s kunnen met elkaar gaan spelen en er een echt goed verhaal van maken. En dan is het heel lastig om te zien hoe het werkelijk in elkaar zit. Want de enige goede manier om dingen op te zoeken in vorige levens is om er niet met je ego mee verbonden te zijn.

En uiteindelijk geld dat dus ook voor dit leven. Je ego hoort niet in je verleden thuis want dan maakt het alleen maar rotzooi.

Ik zie ik zie …

In het ‘New Age’ gebeuren zijn een veel mensen die van alles claimen. Van ‘oh ik zie zulke mooie kleuren om die en die’ tot ‘Als ik dat vast pak dan hoor ik Michael … zeggen’. En dan zijn er de mensen die dat aan horen en niets voelen of zien en die ook al die mooie dingen willen kunnen zien en horen. En ja ik heb tot beide kampen behoord. Aan de ene kant ‘zie’ ik soms dingen en aan de andere kant soms ook helemaal niets. Dan hoor ik mensen om me heen de meest fantastische verhalen vertellen over wat zij meemaken. Dan denk ik altijd, ‘Hoeveel is waar en hoeveel is bedacht’. En soms maak ik zelf dingen mee waarvan ik zou denken dat als ik een ander dat zou horen vertellen, ‘Wat zou die gerookt hebben?’

Er zijn heel wat mensen die dat allemaal helemaal niet zo meemaken en er niets van snappen of die het graag ook willen voelen maar dat niet doen. Aan de ene kant kan het zijn dat je niets voelt omdat je je het jezelf gewoon niet toe staat. Als je alles rationaliseert dan voel je niets. Probeer dat eens met verliefd zijn, ben je dan nog wel verliefd? Misschien bestaat daar wel een pilletje voor. 

Een voorbeeld is een man die ik ken die beweert niets te voelen. Op een dag was hij bij iemand die heel veel apparaatjes maakt. En terwijl hij in zo’n apparaatje zat begon hij te klagen dat het toch wel koud was. De temperatuur was gewoon 20 graden en helemaal niet veranderd. Toch werd er beweerd dat het koud was. Bij de sugestie dat het hier ging om het voelen van de energie, kwam er als weerwoord dat het toch echt koud wea en dat hij niets voelde. Een perfecte rationalisatie van wat er gebeurde: “nee ik voel helemaal geen energie ik heb het gewoon koud”. 

Dan is er ook nog helemaal de andere kant. Dat zijn de mensen die altijd vanalles zien, zelfs als er niets te zien valt. Tja het is lastig om daar over te oordelen. Maar na een tijdje omgaan met veel mensen die vanalles ‘zien’ wordt het kaf en het koren steeds duidelijker. Een voorbeeld hiervan was tijdens een cursus. In de avond na de cursus was ik met deze vrouw even naar buiten gegaan. Er was een plek waar we tegen de energielijnen in de aarde konden duwen en ze op die manier verplaatsen. Op zich al een hele mooie ervaring. Maar terug gekomen in de groep werd het verhaal keer op keer verteld en werd het steeds mooier en mooier. Nadat de cursus voorbij was werd het verhaal nogsteeds verteld en ik kon het al helemaal niet meer herkennen. De enige manier waarop ik wist dat dit was wat we hadden meegemaakt was dat ik er in voor kwam. 

Door mooie verhalen te vertellen kan je natuurlijk laten zien dat je heel speciaal bent en je jezelf goed laten voelen en vooral jezelf beter laten voelen dan de ander. Auw. Een grote egostreel dus. En het is zo moeilijk om te verifiëren. Het gebeurd natuurlijk niet alleen in ‘New Age’ gebeuren maar ook in alle dag. Velen vertellen over hun vakantie in mooiere kleuren en geuren dan de werkelijkheid. Er zijn veel mensen die bijzonder geaniemeerd kunnen vertellen over zaken in het verleden waarbij ik me dan af vraag hoeveel er van nog op waarheid gebaseerd is. Grootspraak komt overal voor. 

Dan weer terug naar mezelf. Jaren geleden heb ik voor mezelf besloten gewoon zo eerlijk te zijn als ik kan in dit hele gebeuren. Als ik niets zie dan zeg ik dat ook gewoon en als ik dat wel doe dan ook. Deze wereld is al raar genoeg en het heeft helemaal geen zin om hem nog raarder te maken. En soms denk ik vanalles te zien en dan later denk ik er weer aan terug als “wat had die gerookt?” oh ja ik rook niet das waar ook. Of ik voel vanalles maar dan kan ik niet bij mijn rationele brein waardoor ik niet kan vertellen wat ik voel en ik kan dan zelfs niet aan mijzelf verklaren wat ik voel dus laat staan aan een ander “blu bl plla bee  gumbneblamenaa”. Ja geen zinnig woord dus. En andere tijden dan voel ik helmaal niets en dan besteed ik mijn tijd aan het maken van technische apparaatjes. Of ik zit gefrustreerd te voelen naar wat ik nu weer heb gemaakt. Ik weet dan wel wat het doet maar voel niets. Andere mensen hebben daar dan weer hele verhalen bij. Ohh wat mooi dat wil ik ook…